Plantas Carnívoras

por Pablo García Bran (1º ESO)

Definición

Unha planta carnívora, tamén chamada planta insectívora, é unha planta que obtén parte ou a maioría das súas necesidades nutricionaiss  mediante a captura e o consumo de animais e protozoos, normalmente insectos. Estas plantas crecen xeralmente en lugares onde o solo é pobre, en especial en nitróxeno, como as terras ácidas pantanosas e os farallóns rochosos.

Existen distintos tipos de plantas carnívoras, dependendo do mecanismo de captura utilizado:

Pinzas

É  o  mecanismo da venus atrapamoscas , xunto ca Aldrovanda vesiculosa. Son as dúas únicas especies que teñen tal mecanismo. O insecto ou animal pequeno é atraído por un néctar doce, póusase na folla e cando roza os cilios detectores cerrase automáticamente. As espiñas dos bordes impiden o escape da presa.

A presa dentro  móvese, e estimula a  secreción de zumes dixestivos para a súa desintegración, que dura varios días. Unha vez dixerido o insecto, a folla despréndese do seu talo orixinal para dar lugar a unha nova folla e poder repetir este proceso unha e outra vez . 

Pelos pegajosos

É o mecanismo usado por Drosera, Byblis, Drosophyllum e Pinguicula, entre outras. Drosera posúe follas en rosetas pegadas ao solo que segregan un fluido viscoso cun arrecendo similar ao da mel.

Cando un insecto se pousa na folla, queda atrapado nos pelos pegañosos. Despois os tentáculos de Drosera  cúrvanse hacia dentro ata que se cerran. Pode tardar dende un minuto a varias horas en cerrar e transcurren entre 7 a 14 días ata que os tentáculos se volven a abrir completamente.

Cultivo

A maioría das plantas viven nos pantanos e as demais, xeralmente, en rexións tropicais, polo que requiren un alto grao de humidade. Estas condicións  pódense imitar no cultivo doméstico ou a pequena escala colocando as plantas dentro dun recipiente maior co  fondo cuberto de coios pequenos que se manteñan constantemente húmidos.

As distintas especies de plantas carnívoras posúen diferentes necesidades de luz solar, mestura de substrato ou humedade, todas comparten algunas destas necesidades. A maioría requiren auga de chuvia, auga destilada... A auga corrente contén minerais  que se acumularían ata matar a pranta. Este é o motivo polo cal a maioría das prantas carnívoras evolucionaron en substratos ácidos e pobres en nutrientes. Polo tanto son moi sensibles á achega continuada de nutrientes no solo. Xa que a maioría vexeta en pantanos, case todas son moi intolerantes á seca, polo que no vrao hai que colocar a maceta sobre un pratiño con auga.

                                                    

As plantas carnívoras son incapaces de dixerir outro tipo de alimentos que non sexan insectos, como trozos de carne, por exemplo, xa que estos  pudrirían no  interior da trampa causando a morte de toda  planta. É raro que unha carnívora morra aunque non atrape ningún insecto, o que pode afectar é o seu crecimiento.  En xeral, o mellor é deixar que estas plantas utilicen os seus propios recursos.

Algúns datos curiosos sobre as plantas carnívoras.

• Existen máis de 625 especies de plantas carnívoras no mundo.
• Estas plantas non só satisfacen as súas necesidades nutricionais de insectos, polo que é mellor chamalas carnívoras que plantas insectívoras.
• Aunque non teñen músculos, como todas las plantas, as plantas carnívoras móvense.
• As plantas carnívoras cazan utilizando pinzas, pelos pegañosos, trompetas, urnas e vexigas de succión, dependendo da especie que se trate.
• Poden crecer tanto debaixo da agua, na súa superficie ou sobre a terra.
• A súa altura oscila  entre un centímetro ata tres metros de alto.
• A primera descripción das plantas carnívoras fixoa Charles Darwin en 1875.

O Aluminio e a súa influencia nas plantas

por Noel Gavieiro (1º B)

O aluminio é un dos elementos máis abundantes na codia terrestre. Xeralmente atópase en forma de aluminosilicatos e segundo o pH do solo e máis baixo (por debaixo de 5), máis se solubiliza.

O síntoma principal da toxicidade por aluminio é a reducción do crecemento radicular das raíces impedindo o proceso de absorción de algúns nutrientes (Ca, MG, P).

O aluminio no solo

O solo, polo xeral é a fonte que subministra os nutrintes as plantas. A cantidade total presente de cada nutriente non determinará por si sola a súa disponibilidade para a planta para isto inflúe o pH e o osíxeno do solo. Un pH neutro ou pouco ácido (entre 5 e 7) favorecerá a disponibilidade da maioría dos nutrientes. Un valor alto fará menos dispoñible algún nutriente como o fósforo. Un pH moi baixo insolubiliza algúns nutrientes e solubiliza e moviliza o aluminio

Efectos fisiolóxicos do aluminio nas plantas.

A primeira evidencia da toxicidade do aluminio é a inhibición do crecemento da raíz. Ademáis de bloquear a absorción de algúns nutrientes a planta ten dificultade para a captación de auga e osíxeno necesario para o seu crecemento, sobre todo nas épocas de seca. Nos solos fortemente ácidos, con toxicidade de aluminio, a planta desenvólvese lentamente tendendo a quedar pequena, e as súas follas adoitan ter unha tonalidade verde oscuro ou roxo púrpura característico de deficiencia do fósforo.

Influencia do aluminio na fotosíntese

A través da raíz, a planta absorbe do solo auga, e sales minerales (zume bruto) O zume bruto sube polos vasos leñosos ata as follas.
As follas toman do aire un gas: dióxido de carbono. Este gas mestúrase co zume bruto e, coa axuda da luz do sol, transfórmase en zume elaborado.
Neste proceso a planta expulsa osíxeno. Nestas diferentes fases da fotosíntese o aluminio merma a capacidade da planta para xerar a súa propia materia orgánica.

O alumino nos fertilizantes

O Sulfato de Aluminio é un abono con efecto acidificante. Produce un efecto beneficioso nas plantas viradas para solos ácidos (cenouras, repolo, nabos, feixóos,... ) aínda que un exceso de aluminio pode carrexar os efectos nocivos anteriormente citados.

As Leitugas máis Ecolóxicas

por Alba Vizcaíno (1º ESO)

A leituga é un alimento ideal para acompañar a unha carne ou a un peixe. Tamén  podemos engadirlle outros alimentos, e facer unha ensalada mixta, propia para unha cea lixeira.

Pero antes de tela no prato ten que pasar unha serie de procesos para que sexa unha leituga grande e saborosa:

Primeiro dentro das leitugas, encontramos varios tipos:

A chamada Escarola, que é unha leituga de inverno moito máis dura que as outras para así aguantar o frío sen se estragar.

Despois hai unhas máis tenras para principios da primavera. Estas son as chamadas Reinas de Maio, son moi brandiñas, pero ao vir a calor espigan axiña e xa non valen para comer.

Para o verán a máis axeitada é a chamada Marabilla de Verán é un pouco máis dura que a anterior, pero aguanta a calor do verán tardando moito en espigar.

 

Para obter unhas boas leitugas o mellor e coller sempre a semente da casa:
Cando cortamos unha leituga o anaco de cano tapámolo cun pouco  de terra, así deste cano van saíndo uns fillos que logo van botar unha flor e, nesas flores, está a semente. Temos que deixala secar ben. Logo collémola e gardámola para desfacerlle as flores á hora de sementar.

Unha cousa moi importante é ter ben abonada e traballada antes de facer o sementeiro. O mellor é abonar e traballar a terra uns meses antes para que o abono este ben curtido e a terra esté boa de debasar. Un bo abono para as leitugas é o esterco dos becerros, vacas coellos, etc..... e nada de abonos químicos, xa que ao final son malos para a nosa saúde.

A sementeira podemos facerlla a primeiros de abril, xa que moito antes fai mal tempo e non nacerían as leitugas. O primeiro que temos que facer e volver a mover a terra onde queiramos sementar. Despois deixámola máis ou menos chá e sementamos, logo de botar a semente temos que botarlle mesmo coas mans un pouco de terra por encima, pero pouca non poden taparse como se fosen as patacas.

Xa por último o mais conveniente é tapalas cun plástico transparente para protexelas do frío das noites, tamén o plástico gárdalles a calor do Sol do día e brotan mais axiña.

Cando xa son un pouco grandes, xa valen para transplantar e temos que ir arrareando nelas por onde mais xuntas están. Trasplantámolas para outra terra deixándolles un pouco de separación entra unha e outra para que teñan sitio para medrar. Xa transplantadas, debemos regalas todos os días, sobre todo se fai moita calor. Sempre  é mellor regalas pola mañá que á noite xa qu pola noite pode xear ou facer néboa e ao estar molladas quéimanse.

Pasada unha semana, cando xa vemos que están prendidas, temos que moverlles a terra a todas elas para desapretalas e romper a capa dura que formou por arriba a terra ao regar.

Se seguimos estes pequenos consellos, obteremos unhas leitugas grandes e saborosas para comer.

Unha Plantación de Eucaliptos

por Javier Ouro (1º da ESO)

Para plantar eucaliptos primeiro hai que desbrozar unha finca e despois os regos débense facer en relación coas medidas da finca. No noso caso fixemos seis regos de 200m cada un.

O seguinte paso é mercar o abono, para que a pranta medre con maior rapidez. Conseguidos xa os eucaliptos procederíamos a plantalos nun período de tempo o máis curto posible, xa que o viren do invernadoiro secan moi rápido.

O custo dos mesmos é variable, dependendo da raza. No noso caso custaron 25 céntimos cada un e veñen en caixas de 40 que fan un total de 10€ cada caixa.

O malo que teñen os eucaliptos é que estragan o monte, porque absorben moita auga e non lle deixa auga para as demais plantas e secan. O eucalipto, pola miña terra empezouse a plantar hai uns 25 anos, pero sempre hai algún animal que estraga os eucaliptos novos, o máis común é o xabarín, que destroza o eucalipto e fai que teñas que poñer outra vez o que el estragou.

Para plantar eucaliptos hai que deixar unha marxe de 10 metros respecto a finca do lado porque senón múltante. Vas poñendo os eucaliptos, facendo os buratos cun pau de ferro e bótaslles o abono para que medren máis rápido, hai que deixar de separación de eucalipto a eucalipto tres metros. Tardarán 10 anos en medrar pero a espera vale a pena.

Despois dun ano revísalos e se teñen moita broza, hai que desbrozalos. O eucalipto agora mesmo véndese moito e por moito diñeiro.

Unha pequena Clasificación das Plantas

Iria Rouco (1º ESO)

Despois de tratarmos na clase os animais vertebrados, invertebrados, bacterias, protozoos, etc... é o turno das PLANTAS. Achegamos esta pequena clasificación que recollín nos meus apuntamentos:

Os Carballos de Laia

por Javier Ouro (1º ESO)

Na clase de matemáticas, no tema de proporcionalidade vimos un problema que relacionaba os anos das árbores co número de aneis concéntricos que tiña, estivemos dándolle voltas e un compañeiro sacou o conto de que había uns carballos en Laia, lugar do concello de Palas de Rei, que tiñan máis de cen anos e a partir diso empezamos a investigar:
  
Para chegar a eles, vas ao cruce de Palas, na rúa do Agro do Rolo, colles dirección Filgueira. Cando chegas a Filgueira dous quilómetros máis adiante chegas a Laia. Xa a primeira granxa que ves ao lado esquerdo e a que se chama a “Casa Grande”, e xusto aí, un pouco máis abaixo está o pazo.


O pazo de Laia encóntrase como ben di o nome en Laia. Conta unha compañeira nosa que viviu alí a súa infancia, que un día case afoga no bebedeiro das vacas ao caer alí (foi seu irmán quen a sacou do bebedeiro). Segundo di ela viviu un dos peores momentos da súa vida.

Os avós de Aitor, outro compañeiro, o seu pai e os irmáns de seu pai, estiveron de caseiros no Pazo de Laia. Conta o avó de Aitor que ten noventa anos que a xente contaba que ían buscar pedra para facer a “Casa Grande”. Os bois traballaban eles sós ían e volvían e descargaban alí.

O Pazo de Laia é unha edificación maciza, rectangular coa capela adosada no lateral. Na fachada Norte ten un escudo que recorda a unión que tivo coa casa se Tulla de Fontecuberta.

Actualmente o pazo non está habitado aínda que se conserva bastante ben.

Saquei estas fotos co meu móbil dos seus carballos centenarios para compartir no blog:

As Microalgas

por José Carballal (1º da ESO)

Na clase de ciencias estamos dando un tema sobre os seres vivos. E eu decidín facer un traballo sobre as microalgas.

As microalgas son microorganismos fotosintéticos que poden medrar de maneira autotrófica ou heterotrófica. En xeral son altamente eficientes na fixación de CO2 e utilización da enerxía solar para producir biomasa. Están presentes en todos os corpos de auga, como lagos, mares e ríos, pero non están só na auga. Encóntranse no solo e a maioría dos  ambientes terrestres incluso nos máis extremos, o cal permite encontralas ampliamente distribuidas na biosfera e adaptadas a unha grande cantidade  de condicións. Para o seu desenvolvemento requiren de carbono, nitróxeno, fósforo, potasio, magnesio e outros materiais menores como metais, os cales son esenciais porque actúan como cofactor de enzimas do  metabolismo das microalgas.

Tamén se utilizan na agricultura para alimento de rotíferos.

O cultivo de microalgas a gran escala é un área de investigación para a producción de biocombustibles. Ao tratarse dunha técnica de alta eficiencia que non require de solo fértil nin de auga potable ademáis e unha enerxía renovable.

 O diseño de sistemas de alta eficiencia e baixo coste para a producción intensiva de microalgas, chamados fotobiorreactores, é o  primeiro  paso para a súa utilización industrial e para a producción de biocombustibles de segunda xeración.  Os sistemas de cultivo que se utilizan os fotobiorreactores son capaces de producir dez veces máis de biomasa por litro que coa técnica tradicional e  só con 10 hectáreas de este cultivo podense conseguir óptimos volumes de biomasa.

Fotobiorreactores para cultivar microalgas e facer biodiésel

Tempo de Enxertar

por José Carballal (1º ESO)

Neste tempo de Entroido é tempo de enxertar. Na casa facémolo do seguinte xeito:

PRIMEIRO: Hai que preparar as púas desa mesma árbore. Contoume un veciño que hai unha árbore que se chama espiño que se lle enxertas por exemplo púas de pereira saeche unha pereira. Prepáranse meténdoas na terra uns dias antes para que non se sequen.

SEGUNDO: O sacar as púas da terra hai que lle cortar a póla que se vai enxertar. Hai que cortar a póla recta cunha serra.

TERCEIRO: Despois cunha navalla faiselle un corte horizontal para meter o enxerto entre a cortiza e a póla.

CUARTO: Con abono e barro envólvese por arriba e polos lados e ao final envólvense con plástico e un cordón.

Isto faise pora renovar a árbore ou para cambiar de variedade. Por exemplo ti podes ter unha maciñeira con varias especies de mazás como golden, vermella etc.

Na casa estivemos a enxertar unhas maciñeiras e saquei unhas fotos para o blog: