Amosando publicacións coa etiqueta Astronomía. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Astronomía. Amosar todas as publicacións

16 de xuño de 2014

Explosións Solares

por Claudia Neyra (1º ESO)

O outro día púxenme a mirar un documental sobre o Sol, ao principio non tiña moito interese, xa que cría que non ía entender nada. Pero cando xa pasara un anaco diante da televisión dinme de conta de que nese documental aparecían moitas cousas sobre as que estudamos ou estamos estudando na clase de Ciencias da Natureza e decidín investigar un pouco sobre este tema, “ As explosións Solares”.
Unha Explosión Solar é unha violenta explosión na fotósfera do Sol cunha enerxía equivalente a decenas de millóns de bombas de Hidróxeno. Teñen lugar na Coroa Solar ( CS ) e a Cromosfera, calentando plasma a decenas de millóns de Graos Kelvin ( ºK ) e acelerando os electróns, protóns e ións máis pesados resultantes a velocidades cercanas á da luz.
Producen radiación electromagnética en todas as lonxitudes de onda do Espectro Electromagnético (distribución enérxica do conxunto das ondas magnética). A mayoría de Explosións suceden arredor das manchas solares, onde emerxen intensos campos magnéticos de superficie do Sol hacia a Coroa Solar.
As Explosións Solares percívense en especial nos polos xa que cando hay unha explosión solar fórmanse auroras boreais nesas zoas. As Explosións ocorren cada varios anos, aínda que a maioría delas tardan só uns poucos minutos en liberar toda a súa enerxía, así que é complicado lograr observar no momento axeitado este fenómeno. A última Explosión foi observada pola Axencia Espacial Internacional hai uns meses, foi unha explosión enorme, 35 veces o tamaño do noso paneta, a Terra.
 
Poden ser algo perigosas, por exemplo están asociadas a execcións de masa coroal, as cales infúen moito na nosa metereoloxía solar e tamén poden producir fluxos de partículas moi enerxéticas no vento solar e na magnosfera terrestre, que aumente a presión arterial e incluso dores de cabeza.


26 de nov. de 2013

Aulas na Estación Espacial Internacional

Por Pablo García (1ºA ESO)

Desde principios de curso utilizamos moito o recurso de internet para ver a ESTACIÓN ESPACIAL INTERNACIONAL e como ela cumple 15 anos, decidimos realizarlle un aniversario. A Estación Espacial Internacional e un centro de investigación na órbita terrestre na que participan as axencias espaciais de Estados Unidos, Rusia, Europa, Xapón e Canadá.

Formouse enviando distintas pezas ao espacio:
  • O 20/11/1998, Rusia enviou una piza chamada Zarya.
  • O día 4/12/1998, Estados Unidos enviou outra peza cuxo nome é Unity.
  •  O 12/7/2000, Rusia volveu lanzar unha peza chamada Zuezda a cal recibiu a primeira tripulación o 31/10/2000.
  • O 11/10/2000-2007, Estados Unidos, mandou de novo unha pieza chamada Its.
  • O 7/2/2001 Estados Unidos enviou unha pieza co nome de Destinity.
  • O 20/6/20001 lanzou unha pieza co nome de Cadardam.
  • O 14/11/2007 Estados Unidos, de novo, mandou unha peza chamada Hamony.
  • O 20/2/2008 a Unión Europea envou unha pieza co nome de Columbus.
  • O 20/6/2008, por último Xapón lanzou outra pieza chamada Kibo.

A Estación Espacial Internacional, orbita 16 veces por día a mais de 28.000km/h e a 402km da superficie terrestre.

Ademais a Estación Espacial Internacional pesa entre 419-455kg, dentro ten 6 dormitorios, 2 baños, 1 ximnasio e unha xanela de 360º.

Observamos como se vía a Terra desde aí arriba, como se veu o eclipse do 3 de novembro do 2013 (foi total en Kenia), o como se vería desde a Terra a Lúa de estar á mesma distancia que a EEI.



Tamén víase o tifón Haiwan de Filipinas que foi unha masacre, ían refachos a 315km/h, matou aproximadamente a 5.320 persoas e causou moitos destragos.


Moitas das respostas que xurdiron na clase viñeron dadas polas experiencias do tripulante canadiense Chris Hadfield.Vimos como realizou un experimento: Colleu un trapo e agua, botou o agua no trapo, escurriuno e o agua non caia. Chris Hadfield enseñounos tamén como facia a comida , venlle deshidratada , e metea nun microondas e alí fáiselle. E tamén nos contou como ían ao baño.



Fonte: Microsiervos, Youtube

2 de nov. de 2013

Simulación de Eclipse Solar con Stellarium



O domingo 3 de novembro de 2013 terá lugar un eclipse solar híbrido, é dicir, o Sol, a Lúa e a Terra ficarán alineados durante uns intres.

Podes acceder a toda a información do eclipse premendo aquí.

O eclipse será total en Kenia, sobre as 15:30h. Poderás seguilo aquí ao vivo.

Pola nosa parte, podemos botar man das experiencias que tivemos con Stellarium e facer unha simulación do que veremos nese momento. 

Velaí vai:

21 de out. de 2013

Exposición de Astrónom@s

1º da ESO

Durante este curso de Ciencias Naturais habemos facer varias investigacións e exposicións sobre os contidos nas materias.

A primeira escollida foi sobre a vida e obra de 8 grandes astrónomos. Dividímonos por parellas e preparamos a intervención durante un minuto cada un/ha coa única axuda dunhas imaxes previamente seleccionadas que guiarían a exposición.


Exercicio Achega como comentario un dato, característica ou anécdota da vida e obra dun dos/as científicos/as presentados polos teus compañeiros/as.

17 de out. de 2013

Ollando o Firmamento co Stellarium

1º da ESO

Aproveitando que temos instalado nos equipos Abalar a aplicación Stellarium fixemos un percorrido polos planetas e planetas ananos do noso sistema Solar. Cumprimentamos unhas táboas anotando distancias e observando características. Utilizamos internet para confirmar a existencia desa propiedade visualizada. Tamén ollamos para as estrelas máis visibles na noite e asociámolas a súa constelación e a outra estrela que denominamos compañeira.

Sandra I. Castro: "Neptuno ten unha grande mancha negra que é un burato na súa atmosfera

Exercicio: Achega a característica dun planeta exposta na clase e outra dunha das estrelas observadas.




3 de feb. de 2013

A Terra contra o Asteroide Apofis

por Iría (1º ESO)

 O asteroide que se supoñía que ía ameazar á Terra batendo co noso planeta no 2036 é maior do que se cría. Segundo datos que obtiveron algúns astrónomos que o seguen, o asteroide Apofis tería un diámetro de 270 metros e o seu tamaño é equivalente a 3 campos e medio de fútbol. A precisión é maior que as medidas que se tomaron no ano 2004.

Os astrónomos que fan o seguemento vírono pasar o xoves 10 de xaneiro, achegouse a 14,5 millóns de kilómetros do planeta Terra, a décima parte da distancia que hai entre o Sol e a Terra.

Se eu fora presidenta da NASA e tivera que deseñar un plan para que o asteroide Apofis non chocase contra o planeta Terra faría o seguinte. Aquí volo expoño para que vexades:

Din que o asteroide vai chocar no 2036, non? Pois eu construiría un super-cañon para desvialo da súa traxectoria. Trataríase dun cañón cun diámetro de máis de 350 metros de longo, que tería dentro máis de quince millóns de botes de pintura branca para que coa pintura se cubrira toda a superficie do asteroide. Deste xeito a luz solar faría que se desviara salvando millóns de vidas humanas. Ao lado do cañón eu construiría un mecanismo con moitas funcionalidades para controlar tanto o cañón como a pintura branca. Ademais crearía moitos postos de traballo tendo en conta que serían moitísimos mecanismos. A Terra quedaría a salvo.




29 de xan. de 2013

As Irmás da Terra

por Rocío Ballesteros (1º ESO)

A Vía Láctea podería estar chea de planetas similares á Terra. É o que di Kepler, un satélite artificial que orbita ao redor do Sol buscando planetas extrasolares, especialmente aqueles de tamaño similar ao da Terra.

Segundo os astrónomos, unha de cada seis estrelas alberga un planeta de tamaño similar ao noso na súa órbita próxima, o que suxire que na nosa galaxia poderían existir cerca de 17.000 millóns de irmás da Terra! Os datos nos que se basearon os científicos responsables deste novo descubrimento foron recollidos polo Kepler, desde a súa posta en órbita en 2009, a zona de observación ten limitado unha parte concreta do ceo, onde ten identificado máis de 150.000 estrelas.

O doutor Burke anunciou 461 novos candidatos a planeta, unha fracción dos cales era un tamaño parecido ao da Terra o un pouco maiores, corpos que ata agora foron especialmente difíciles de detectar. Pois 10 deses poden ser habitables!

Desafortunadamente, Kepler non pode dicirnos o que en realidade queremos saber: Hai vida máis aló da Terra? Na década dos 90, algúns enxeñeiros da NASA propuxeron misións para intentar resolver esta cuestión, unha foi a “ Terrestrial Planet Finder ” un telescopio especial que captaría a luz emitida polos planetas de forma individual.

Ao principio de curso vimos que as distancias astronómicas se miden en anos luz, polo que necesitaríamos varias vidas para trasladarnos dun planeta a outro. No caso de descubrirse vida noutro planeta tardaríamos moitísimo en estudar a súa forma de vida. Aínda así penso que merece a pena intentar comunicarnos con eles. Necesitamos, por exemplo, que nos axuden a reducir a contaminación e outras cousas.

Esta é a representación artística (NASA) dun planeta irmán da Terra: o Kepler 22b.

 


11 de dec. de 2012

Auga en Mercurio

por Javier O. (1º ESO)

 No tema 4 "A Hidrosfera" na clase de ciencias naturais, estivemos vendo a presenza de auga nos demais planetas rochosos do Sistema Solar, e vimos que en Mercurio non había auga porque a súa escasa gravidade non retén gases, polo que non posúe atmosfera e non hai auga na súa superficie.

Esa mesma tarde a NASA descubriu pola sonda espacial Messenger que había auga conxelada nas zonas máis escuras do planeta máis próximo ao Sol. Dado a súa proximidade ao Sol, Mercurio parecía ser un lugar con poucas posibilidades de encontrar xeo, pero a inclinación do eixe de rotación de Mercurio e de case cero e iso provoca que os polos do planeta nunca vexan a luz do Sol.

O descubrimento é sorprendente, se temos en conta as temperaturas deste planeta que superan os 400 graos centígrados. Porén, algúns cráteres nos polos de Mercurio que se encontran en sombra permanente e este factor convérteo no que os científicos denominan “trampas de frío”.

Podes acceder a máis información deste descubrimento na propia web da NASA.


25 de out. de 2012

A Luz do Sol dende o Polo Norte con Google Earth

por Rocío P. e Xesús R.  (1º da ESO)

 Hoxe en clase fixemos un exercicio que se trataba de situarnos no Polo Norte e comentar como alumaban os raios do Sol alí. Estivemos facendo varias preguntas como que cando era día e cando era noite. Claro que hai que ter en conta o grao de inclinación da Terra. Tamén nos preguntamos como está iluminado o Polo Norte, zonas de sombra e zonas de luz. Xa que estamos, imos darvos máis información. No inverno o Polo Norte está case cuberto de escuridade, só unha pequena parte está iluminada. En primavera e outono a contorna do Polo Norte está dividida en dúas zonas, é dicir, que metade está iluminada e outra parte non. Ata que a finais de outono a escuridade empeza a estenderse aínda máis. Para confirmar todo isto usamos Google Earth. Nesta aplicación fíxose un vídeo titulado  A luz solar na Terra vista dende o Polo Norte.  Esta aplicación  pódela descargar para o voso computador premendo aquí.




Unha pregunta que nos fixemos foi: como vemos esa auga no Polo Norte? A coro algúns alumnos/as dixeron que estaba conxelada, cousa que é certa. Un dato que observamos é que no verán os raios do Sol inciden con máxima intensidade sobre o Polo Norte. Tamén vimos que a luz do Sol ilumina a Terra no sentido contrario ás agullas do reloxo e vimos que o Sol sae pola costa Mediterránea antes que pola Atlántica.


Nota do Prof: Rocío e Xesús exerceron de xornalistas científicos recollendo o debate previo e a as conclusións tiradas do vídeo para despois redactaren este post.

21 de out. de 2012

A teoría do Big Bang

por Pablo L. (1º da ESO)

A teoría do Big Bang (ou gran expolsión como denominamos na clase), foi un grande avance para o coñecemento do Universo, explicando así a súa creación ao marxe de creenzas relixiosas. O Big Bang, empezou a coñecerse grazas a unha serie de descubrimentos realizados por moitos astrónomos; como Georges Lemaître, Alexander Friedman e uns avances de Albert Einstein e Edwin Hubble (como ben falaron del as nosas compañeiras Noelia e Verónica durante a exposición do traballo de Grandes Astronóm@s).



 O Big Bang, comezou cun "átomo primixenio" ou "ovo cósmico", que se empezou a expandir hai 13.700 millóns de anos. Nese tempo creáronse millóns de galaxias, de planetas e estrelas. Ao principio só era un puntiño pequeno, quente e moi denso, despois houbo un tempo de oscuridade e comezáronse a crear as primeiras estrelas, grazas aos átomos de helio. Isto conlevou as galaxias  e aos planetas, que ao comezo estaban máis xuntos que agora, polo espazo máis reducido, porque o espazo segue en continuo movemento.      

Máis informacion premendo aquí.

18 de out. de 2012

As estacións con Stellarium


Probamos a visualizar que información nos achegaba Stellarium a respecto das estación do ano. Deitámonos tomar o Sol a altura da Coruña e deixamos pasar o tempo. Fixemos paradas nos solsticios e nos equinoccios para apreciar mellor as súas características. O resultado das nosas pesquisas figuran neste vídeo:


14 de out. de 2012

Grandes astrónom@s


Quixemos investigar un pouco máis sobre a vida e obra dos/as máis importantes astrónomos/as da Historia. Cada parella responsabilizouse de resumir e achegar os aspectos fundamentais destes coñecedores do Universo.

A idea inicial consistía en desenvolver unha presentación colaborativa en Google Docs (Google Drive), mais os accesos simultáneos provocaban erros que facían pouco operativa a metodoloxía. Parece que nos últimos anos a aplicación de diapositivas de Google non evolucionou ao nivel da de texto ou ao de follas de cálculo. Optouse por descargar a plantilla común e traballar coa aplicación en local. Despois compuxéronse nun pdf.

A tarefa completouse cunha sesión onde o alumnado presentou o seu traballo realizando un exercicio de divulgación científica onde acrecentou información, presentou novo material e respostou a preguntas.

Achegamos unha mostra do realizado.


8 de out. de 2012

O Universo con Stellarium. A estrela Polar.


Unha das máis interesantes funcionalidades do software Stellarium consiste en permitir acelerar o decurso do tempo. A causa dos movimentos de rotación e traslación da Terra, vemos que as estrelas e planetas están en continuo  trafego (realmente o que se percibe é o noso movemento), polo que parece complicado orientarse cunha simple vista de ollos.

Mais non eran os vellos navegantes os que miraban o ceo para fixaren os seus rumbos?

Aceleramos o tempo co Stellarium e reparamos nunha estrela fixa no Norte que parece que case non se move: Trátase de Polaris, a mítica estrela Polar, aliñada co eixo de rotación da Terra o que a fai "inmune" aos nosos movementos. Fomos deitarnos ao Polo Norte para observala xusto no centro do ceo que alí se ve, gozando, de paso, dos seus días e noites de 6 meses.

Podes ver o resultado das nosas pesquisas no seguinte vídeo:




A estrela Polar serviu de referencia durante centos de anos, mais ... será sempre así?

Un alumno reparou en que dentro de 3000 anos a estrela se irá desprazando (máis ben será o conxunto de movementos dos sistemas planetarios) e que deixará de ser un bon indicador do Norte.



O Universo con Stellarium. A Rotación da Lúa.


Iniciamos o curso na materia de Ciencias Naturais de 1º da ESO ollando o Universo co programa gratuito Stellarium, dispoñible para os distintos sistemas operativos premendo aquí.


Con este software puidemos achegarnos aos planetas do noso sistema, aos seus satélites, reparar nas súas órbitas, ollar as constelacións cos seus trazos e as súas figuras, recompilar datos sobre distancias e volumes manexando as unidades astronómicas e anos-luz, ...

Entre todas as nosas conclusións unha despertou un especial interese. Encontramos unha aparente contradicción entre o que observamos e o que sabíamos a respecto da órbita que seguía a Lúa. Como é posible que a Lúa rote sobre si mesma como di o noso libro de texto e que ao mesmo tempo manteña unha cara oculta?

Este vídeo mostra o movemento de rotación da Lúa que nos ofreceu o Stellarium:




 A Lúa abálase, mais dende a nosa perspectiva na Terra non parece que rote sobre si mesma... Que está a acontecer?

O seguinte vídeo dá resposta as nosas preguntas. A solución é que a Lúa sincroniza os movementos de rotación e traslación de tal maneira que dá unha volta sobre si mesma ao mesmo tempo que orbita ao redor da Terra, no que demora algo máis de 27 días.




Este vídeo expón o que pasaría se non houbese rotación da Lúa ou se esta fora asíncrona coa súa órbita: Non habería esa cara oculta da que sentíramos falar.


Podes obter máis información na web de divulgación astronomos